دانشگاه پیام نور پژوهشنامه تاریخ های محلی ایران 2345-2390 3 سال سوم-شماره دوم-پیاپی 6 بهار و تابستان 94 2015 09 23 Kurdish Relations with the Safavid and Ottoman Governments from Shah Ismail I to the End of the Reign of Shah Abbas I (907- 1038 AH) روابط کردها با دولتین صفوی و عثمانی از شاه اسماعیل اول تا پایان پادشاهی شاه عباس اول(1038-907 ه‌.ق) 122 136 1911 FA سید حسن قریشی کرین هیات علمی دانشگاه پیام نور آرش قنبری کارشناس ارشد تاریخ Journal Article 2015 10 07 From the very beginning until the fall of the dynasty of the Safavids Kurdish tribes had a significant position. Although the presence and power of Kurds in any period of the Safavid state was different in the sense that sometimes highlights the essential role and sometimes it was weak and ineffective, but it is an undeniable fact that the Kurds during the Safavids were of great importance for the central government. The location of them was located in an area which continuously increased their importance and this important factor was cross-border and neighborhood with the Ottoman government. Since the Kurdish tribes had lived in the territory between the Safavids and the Ottomans as a result the Kurds were very important in the decisions that both governments made. The objective of the present study is clarifying the role of Kurdish settlements as an important border region which was located between the two powerful governments of Islamic world, Iran and the Ottoman Empire. The research method is descriptive- analytical and first-hand historical sources have been used. ایلات کرد از همان آغاز حکومت صفویان تا سقوط این سلسله جایگاه در خور توجهی داشتند. هر چند حضور و قدرت کردها در هر دوره از حکومت صفویان متفاوت بود، به این معنی که گاهی نقشی پررنگ و اساسی و گاهی ضعیف و بی­تأثیر داشتند، این یک واقعیت غیر قابل انکار است که کردها در دوران صفویان، اهمیت بسزایی برای حکومت مرکزی داشتند. چرا که محل زندگی این قوم در منطقه­ای واقع شده بود که بیش از پیش به اهمیت آنها می­افزود و این عامل مهم هم مرزی و همسایگی با دولت عثمانی بود. از آنجا که ایلات کرد در قلمرو دو حکومت  صفویان و عثمانی­ها ساکن بودند، در نتیجه، کردها گاهی در سیاست­های اتخاذ شده دو دولت یادشده مؤثر بودند. هدف از این تحقیق تبیین نقش مناطق کرد­نشین به عنوان یک منطقه مهم مرزی است که بین دو دولت قدرتمند آن روزهای جهان اسلام، یعنی ایران و عثمانی، قرار گرفته بود.روش پژوهش توصیفی-تحلیلی است و از منابع تاریخی دست اول بهره برده شده است. https://localhistories.journals.pnu.ac.ir/article_1911_d281ef4c0257bcad0e3bd5f0992d59da.pdf