دانشگاه پیام نور پژوهشنامه تاریخ های محلی ایران 2345-2390 11 شماره اول- پیاپی 21- پاییز و زمستان 1401 2022 09 23 The position of endowments on the flourishing of the tradition of Taziyeh in Shiraz during the Qajar era (1220-1344 AH) جایگاه موقوفات بر شکوفایی سنت تعزیه در شیراز عصر قاجار (1220 – 1344 ق) 131 144 10225 10.30473/lhst.2023.60996.2653 FA کمال ظریفیان منش دانشجوی دکتری تاریخ اسلام دانشگاه شیراز، شیراز، ایران. فاطمه بینشی فر دکتری تاریخ ایران اسلامی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران. Journal Article 2021 09 24 The Qajar era was a period of evolution, development, and and growth in both quantity and quality. Ta’ziyeh underwent a number of changes during this time, including changes to both the content, and musical instruments. The Persian state, particularly the city of Shiraz, flourished during the Qajar era as a result of the religious context of Iranian society. Additionaly, the competition between government officials, nobles and elders, women, Clergy, and businessmen played a significant role in holding of Muharram mourning rituals, especially Ta’ziyeh. On this basis, they endowed Taziyeh’s location or covered its costs. These research attempts to address the desire problem by using  the documentary method and document analysis by examining the role of endowment documents and their trustees in the Shiraz taziyeh adminidtration during Qajar period. According to the research’s findings,  Shiraz’s Qajar-era society’s traditional and religiousfoundations as well as the local’s devotion to Ahl al-Bayt (AS) among its merchants, noble women, and government officials have played a significant role in the growthof Ta’ziyeh in Shiraz. عهد قاجار دورۀ تکامل، توسعه و رشد کمی و کیفی تعزیه بود و از جهات گوناگون ازجمله محتوا، نحوۀ اجرا، چگونگی پوشش، دگرگون شد و به‌دلیل بافت مذهبی جامعۀ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ایران و به‌تبع آن ایالت فارس و به‌ویژه شهر شیراز در عصرقاجار، رونق فراوانی یافت. علاوه‌بر این رقابت کارگزارن حکومتی، اعیان و بزرگان، زنان، روحانیون و بازرگانان نقش پررنگی در برگزاری آیین عزاداری محرم به‌ویژه برگزاری تعزیه داشتند و در این راه موقوفاتی را برای محل و یا تامین مخارج تعزیه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌داری وقف می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کردند. بررسی جایگاه اسناد موقوفات و متولیان آن‌ها در تعزیه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌داری شیراز در دورۀ قاجاریه، پرسشی اساسی است که این پژوهش تلاش دارد با استفاده از روش اسنادی و تجزیه‌ و تحلیل اسناد به مسئله موردنظر پاسخ دهد. یافته‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های پژوهش نشان می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌دهد که بافت سنتی و مذهبی جامعه فارس در دوره قاجار و ارادت بومیان ازجمله تجار، زنان اعیان و کارگزاران حکومتی نسبت به اهل بیت (ع) عامل مهمی در افزایش موقوفات و توسعه تعزیه‌داری در شیراز بود. https://localhistories.journals.pnu.ac.ir/article_10225_53269b4fca65aee285759ed5b4cc9b03.pdf